Connect with us

Pozostałe

Tympanoskleroza – przyczyny, objawy, leczenie

Opublikowano

Tympanoskleroza – przyczyny, objawy, leczenie. Na zdjęciu ucho kobiety.

Tympanoskleroza to stan, który może wpłynąć na nasze zdrowie słuchu. Chociaż nie jest to powszechnie znana choroba, zrozumienie jej przyczyn, objawów i możliwych metod leczenia może być kluczowe dla utrzymania dobrego stanu naszych uszu.

Czym jest tympanoskleroza?

Tympanoskleroza, zwana również jako tympanosclerosis, to schorzenie dotykające ucho środkowe. To proces polegający na gromadzeniu się złogów wapnia w różnych częściach ucha środkowego, takich jak błona bębenkowa, łańcuch kosteczek słuchowych oraz przestrzenie wyrostka sutkowatego. Te zmiany, nazywane także zmianami tympanosklerotycznymi, składają się głównie z włókien kolagenowych i mashialitowych, częściowo zwapnionych. Znajdują się one podnabłonkowo w blaszce właściwej wyściółki ucha oraz części napiętej błony bębenkowej, co jest zilustrowane na rycinie 1.

Tympanoskleroza to proces dynamiczny, który prowadzi do różnych zmian w strukturze ucha środkowego. Jednym z kluczowych efektów tego procesu jest zaburzenie ukrwienia tkanek ucha środkowego. W miarę postępu choroby dochodzi także do zaniku i usztywnienia tkanek. Efektem końcowym jest często niedosłuch przewodzeniowy, chociaż w rzadszych przypadkach może występować także niedosłuch mieszany.

Tympanoskleroza jest zjawiskiem, które może prowadzić do istotnych konsekwencji dla zdrowia słuchowego. Dlatego istotne jest rozpoznanie i odpowiednie leczenie tej choroby w jej wczesnych stadiach, aby zapobiec dalszemu pogorszeniu słuchu. W miarę jak złogi wapnia gromadzą się w uchu środkowym, istnieje ryzyko utraty funkcji tego ważnego narządu zmysłu.

Przyczyny tympanosklerozy

Etiopatogeneza tympanosklerozy, choroby dotykającej błony bębenkowej ucha, wciąż stanowi zagadkę dla naukowców. Większość badaczy wskazuje na jej zapalne podłoże, często jako efekt końcowy przewlekłego zapalenia ucha środkowego lub wysiękowego zapalenia ucha.

Badania retrospektywne, przeprowadzone przez Tosa i współpracowników, Rileya i jego zespół oraz Valtonena i współpracowników, wykazały, że istnieje związek między tympanosklerozą a wysiękowym zapaleniem ucha środkowego (otitis secretoria). W tych badaniach stwierdzono obecność tympanosklerozy u znaczącej liczby pacjentów leczonych drenażem wentylacyjnym, co sugeruje, że istnieje pośredni związek między tymi dwiema kondycjami.

Tos i jego zespół sugerują, że drenaż jam bębenkowych może osłabić naturalne ruchy błony bębenkowej, co może prowadzić do pogorszenia ukrwienia i regeneracji błony bębenkowej, przyczyniając się do rozwoju tympanosklerozy.

Jednak to nie jedyne czynniki brane pod uwagę. Istnieją hipotezy sugerujące, że tympanoskleroza może być wynikiem procesów autoimmunologicznych, genetycznych uwarunkowań, lub nawet stanów chorobowych, takich jak hiperkalcemia, hiperlipidemia czy nadciśnienie tętnicze. Publikacje naukowe próbują również łączyć tympanosklerozę z perlakiem i miażdżycą.

Nadal wiele pozostaje niewiadomych dotyczących przyczyn przewlekłego zapalenia ucha, które mogą prowadzić do rozwoju różnych form tympanosklerozy, takich jak tympanofibroza, zapalenie zrostowe, perlak czy tympanoskleroza. Związek między tymi różnymi postaciami choroby pozostaje tajemniczy i trudny do zrozumienia, podobnie jak wiele innych zagadnień w dziedzinie neurootologii.

Aby lepiej zrozumieć etiopatogenezę tympanosklerozy, Tosa wyróżnił cztery etapy rozwoju tej choroby. Pierwszy etap obejmuje stan zapalny i fibrogenezę, w którym dochodzi do napływu komórek immunologicznie kompetentnych i wzrostu liczby włókien kolagenowych. Drugi etap to degeneracja komórkowa i tworzenie depozytów tkankowych pod wpływem osteoklastów. Trzeci etap to wapnienie tkanki organicznej i gromadzenie złogów cholesterolu i fosforanów. Ostatni etap to odwapnianie i proces regeneracji.

Objawy tympanosklerozy i jej rozpoznanie

Pewne rozpoznanie tympanosklerozy często jest możliwe dopiero podczas operacji. Jednak istnieją pewne cechy tej choroby, które mogą pomóc w postawieniu przedoperacyjnego, trafnego rozpoznania. Badacze, tak jak Asiri i współpracownicy w 1999 roku, zidentyfikowali kilka charakterystycznych cech tympanosklerozy, które zwiększają prawdopodobieństwo jej rozpoznania.

Po pierwsze, brak wywiadu rodzinnego stanowi istotną różnicę między tympanosklerozą a otosklerozą, co może być pomocne w diagnostyce. Po drugie, obecność w wywiadzie zapaleń uszu może wskazywać na obecność tympanosklerozy. Po trzecie, charakterystyczny wygląd błony bębenkowej, który objawia się kredowobiałymi plamkami w kształcie podkowy, może być ważnym wskaźnikiem tej choroby. Ponadto sucha, ale zakażona jama bębenkowa może sugerować obecność tympanosklerozy. W badaniach radiologicznych można zaobserwować obraz bezpowietrznego wyrostka sutkowatego ze zwapnieniami promontorium oraz zniszczeniem nadbębenka. W obrazie tomografii komputerowej można natomiast dostrzec ogniska zwapnień kości skroniowych, co stanowi dodatkowy dowód na obecność tej choroby.

Leczenie tympanosklerozy

Tympanoskleroza to choroba ucha środkowego, która stanowi wyzwanie dla otologów i wymaga skutecznego leczenia chirurgicznego. Przez wiele lat jej diagnoza była powiązana z rezygnacją z interwencji chirurgicznej. Obecnie jednak istnieje przekonanie, że operacyjne podejście do tympanosklerozy, szczególnie w przypadkach znacznego niedosłuchu i dostępnej rezerwy ślimakowej, jest najskuteczniejszą metodą leczenia. Decyzja o chirurgii tympanosklerozy powinna być oparta na wynikach audiometrycznych, zgodnie z ustalonymi standardami.

Operacje w przypadku tympanosklerozy, zwłaszcza związaną z unieruchomieniem strzemiączka, stanowią wyzwanie nawet dla doświadczonych otochirurgów. Warto brać pod uwagę różne czynniki, takie jak rozległość zmian tympanosklerotycznych, stopień fiksacji strzemiączka, obecność perforacji błony bębenkowej, fiksacja rękojeści młoteczka, zmiany w nadbębenku, drożność trąbki słuchowej, obecność perlaka i/lub czynnej infekcji. Wybór metody chirurgicznej powinien być dostosowany do indywidualnych potrzeb pacjenta i wyników badań.

Usuwanie zmian tympanosklerotycznych powinno być ograniczone do błony bębenkowej, powierzchni kosteczek słuchowych, nisz okienkowych, ścięgna mięśnia strzemiączkowego i mięśnia napinacza błony bębenkowej. Natomiast płytki tympanosklerotyczne na promontorium i w hypotympanon mogą być pozostawione, przy zachowaniu niezmienionej powierzchni błony śluzowej jamy bębenkowej.

W przypadku perforacji zmienionej tympanosklerotycznie błony bębenkowej konieczne może być przeprowadzenie myringoplastyki. Wybór pomiędzy pozostawieniem a usunięciem zmian tympanosklerotycznych jest kluczowy, aby osiągnąć pożądany efekt anatomiczny i czynnościowy.

Unieruchomienie strzemiączka przy obecnej perforacji błony bębenkowej może być wskazaniem do dwuetapowego postępowania według większości otochirurgów. Jednak niektórzy eksperci preferują podejście jednoetapowe. Istnieją różne metody uruchomienia strzemiączka, takie jak stapedotomia, stapedektomia i mobilizacja. Stapedotomia wiąże się z pewnym ryzykiem utraty słuchu, ale uzyskiwane wyniki są często lepsze niż przy innych metodach. Stapedektomia może przynieść szybką poprawę słuchu, ale może prowadzić do pogorszenia w dłuższej perspektywie. Mobilizacja jest uważana za metodę bezpieczną, ale istnieje ryzyko utraty słuchu, które można ograniczyć, stosując odpowiednie techniki ochrony strzemiączka.

Warto podkreślić, że każdy przypadek tympanosklerozy jest unikalny, i decyzja o leczeniu chirurgicznym powinna być podejmowana indywidualnie, uwzględniając różnorodne czynniki i wybierając najbardziej odpowiednią metodę dla pacjenta.

Czytaj dalej
Skomentuj

Leave a Reply

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *